GEO laat zich nog niet in een rol vangen
De laatste tijd zie ik steeds vaker pogingen om te definiëren wat een ‘GEO-expert’ eigenlijk doet. Inclusief bijbehorende stappenplannen, frameworks en how-to’s. Wat moet je doen, waar begin je, en hoe maak je er een werkbare aanpak van. Dat is begrijpelijk. Nieuwe ontwikkelingen roepen bijna automatisch de vraag op hoe je ermee aan de slag gaat.
Tegelijkertijd merk ik in mijn werk dat het daar zelden begint. De vraag is meestal niet wat je moet doen, maar wat je toevoegt. Ik werk dagelijks met content. Ik zie waar het verschil wordt gemaakt en hoe je dat voor klanten kunt inzetten. En dat zit vrijwel nooit in de vraag welk stappenplan je volgt. Het zit in keuzes. In wat je wel en niet zegt, en in de vraag of daar een duidelijk eigen perspectief in zit.
Waar het lange tijd ging om vindbaarheid, zie je nu dat het steeds vaker draait om gebruikt worden. Word je content meegenomen in een antwoord? Word je genoemd, geciteerd of herkend als bron? Dan gaat het niet alleen meer om hoe goed iets is uitgewerkt, maar om wat het toevoegt. En dat legt iets bloot.
Veel content klopt. Het zit goed in elkaar, is helder geschreven en volgt bekende patronen. Maar als je meerdere stukken naast elkaar legt, zie je vaak hetzelfde verhaal terugkomen – net anders verwoord. Zolang zoekmachines vooral doorverwezen, was dat geen groot probleem. In een omgeving waarin antwoorden worden gegenereerd, valt sneller op wat inwisselbaar is. Voor mij zit daar de kern.
Niet in GEO als nieuwe discipline, maar in wat er onder ligt. Dat het verschil niet zit in vorm of structuur, maar in de vraag of je iets toevoegt dat niet vanzelfsprekend is. Iets dat niet zomaar opnieuw te maken is.
Waar wordt het verschil gemaakt?
Misschien verklaart dat ook waarom het lastig is om GEO als rol of specialisme te definiëren. Het zit namelijk niet op één plek. Het raakt aan content, aan zichtbaarheid, aan hoe je als organisatie ergens voor staat en of dat ook buiten je eigen kanalen wordt herkend. Of anderen je verhaal oppakken, of je wordt genoemd en gebruikt als bron. Dat maakt het minder een nieuwe rol, en meer een andere manier van kijken. De vraag is dan niet zozeer wie ‘GEO doet’, maar waar in je organisatie het verschil wordt gemaakt.
Voor mij komt het uiteindelijk vaak terug op één vraag: Zou iemand jouw verhaal gebruiken als het niet van jou kwam? Dat is geen nieuwe vraag. Maar wel een die een stuk moeilijker te ontwijken wordt. Voor mij zit daar ook het begin. Niet bij een nieuwe rol of strategie, maar bij het scherper maken van wat je eigenlijk te vertellen hebt.
Heel benieuwd hoe anderen hiernaar kijken.
Petrick de Koning is tekstschrijver en contentadviseur bij DeKoningschrijft. Hij schrijft over B2B-content, klantverhalen, thought leadership en de impact van AI en GEO op contentcreatie.
Plaats reactie
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.