Jaren geleden bestelde ik nieuwe eetkamerstoelen. Maatwerk bekleding, zorgvuldig gekozen stof, weken wachten. Toen ik de orderbevestiging ontving, viel me een klein detail op: de fabrikant zou een merk-label op elke stoel naaien. Een klein labeltje, amper zichtbaar, dat aankondigde wie het gemaakt had. Ik vroeg ze om het weg te laten.

Jarenlang moesten we op social media zoveel mogelijk aandacht en bereik najagen. Zoveel mogelijk posten, viraal gaan, naar buiten treden en dat bereik binnenhalen. Maar naarmate feeds overliepen, algoritmes het overnamen en contentverzadiging toesloeg, betekende aandacht niet automatisch connectie.

Via sociale media kan één valse bewering over een bedrijf zich razendsnel verspreiden en mogelijk tot reputatieschade leiden. Misinformatie is niet langer een randverschijnsel, maar een strategisch risico voor ieder bedrijf. Dit roept de vraag op hoe bedrijven zich kunnen wapenen tegen misinformatie.

We krijgen nieuwe verkiezingen, want het kabinet is gevallen. Alwéér. Dit keer door Wilders. En natuurlijk heeft iedereen daar een mening over, netjes verdeeld langs de lijnen van hun eigen voorkeur. Maar wat ons verbaast, is dat we daar nog steeds collectief verontwaardigd over zijn. Want wie gelooft er nog in de politiek?