Kijk eens naar je team. Je hebt iemand voor paid media, iemand voor social, iemand voor e-mail. Een copywriter. Misschien een designer. Iemand die het geheel overziet en op resultaat stuurt. En voor wat er niet in past, huur je extern in.

WordPress heeft een imagoprobleem. Vraag een willekeurige IT-manager of marketingdirecteur wat ze van het platform vinden, en de kans is groot dat ze denken aan bloggers, kleine ondernemers of hobbywebsites. Logisch ook — WordPress begon in 2003 als een eenvoudig blogplatform. Maar die tijd ligt ver achter ons.

Er worden de afgelopen maanden weer een hoop vacaturecampagnes gedraaid. LinkedIn, display, social ads: alles erop en eraan. Het resultaat? Zichtbaarheid, bereik, kliks naar de website. Succes, zou je zeggen. Maar vervolgens: stilte en geen sollicitaties.

Begin dit jaar besloot attractiepark Efteling haar socialemediarichtlijnen voor medewerkers aan te scherpen. Personeelsleden mogen niet langer eigen filmpjes maken achter de schermen of in dienstkleding om op platformen zoals TikTok of Instagram te posten. Leuke, spontane posts van medewerkers verdwijnen zo uit onze feed. Is dit een verstandige zet, of ontneemt de organisatie zichzelf hiermee een enorme kans op authentieke zichtbaarheid?

Organisaties zoeken talent alsof werk nog steeds hetzelfde is als tien jaar geleden, terwijl de vaardigheden die nodig zijn om dat werk te doen sneller veranderen dan ooit. Diploma’s verdwijnen niet, maar hun alleenrecht op talent wel. De vraag verschuift daardoor langzaam van welke functie iemand heeft gehad naar wat iemand daadwerkelijk kan bijdragen.

In je werk heb je ongetwijfeld dingen die je minder leuk vindt om te doen en/of die erg tijdrovend zijn. Bij mijn werkgever hebben we vorig jaar de term ‘shitlist’ in het leven geroepen. Het doel: minder leuke klusjes automatiseren. Als marketeer heb ik hier veel baat bij gehad, want hierdoor zijn een hoop werkzaamheden verdwenen. In deze blog neem ik jullie mee in hoe ik dat heb gedaan.

Marketing is verworden tot een middelendiscussie. Campagnes volgen elkaar op, maar de strategische onderbouwing ontbreekt te vaak. In een tijd waarin AI alles sneller maakt, wordt denkkracht het echte onderscheid. Dit artikel stelt een ongemakkelijke vraag: heeft marketing zijn strategische positie uit handen gegeven? En hoe heroveren we die?

Waarom trainen Olympische sporters jarenlang voor één beslissend moment, terwijl wij als marketeers vaak per kwartaal denken?

In een academische kliniek voor diergeneeskunde werd zichtbaar hoe reputatie al snel een systeemvraagstuk wordt. Het gaat dan niet alleen over communicatie, maar juist over rol, mandaat en vertrouwen zeker wanneer publieke beeldvorming wringt met de dagelijkse praktijk en marktwerking. Een waardevolle intervisie voor senior marketeers: onderzoek eerst waar de echte frictie zit. Pas daarna kies je je woorden of je koers.

Een inspirerende kantoorruimte werkt stimulerend voor elk team, zeker voor groeiende binnen de grootste sectoren. Het vinden van de juiste plek vormt een geweldige kans om de werkcultuur te versterken en innovatie te bevorderen. Maar hoe selecteer je de perfecte locatie en creëer je een ruimte die echt past bij de dynamiek van jouw bedrijf?

Slimme merken weten dat interne communicatie al lang geen bijzaak meer is. Het is veel sneller een strategisch instrument dat direct invloed heeft op betrokkenheid, productiviteit en merkbeleving. Medewerkers zijn tenslotte de eerste ambassadeurs van het bedrijf. En als zij niet goed geïnformeerd zijn, raakt het verhaal al snel versnipperd.

De European Marketing Agenda van de European Marketing Confederation toont dat AI de kern van marketing is geworden. Niet als tool, maar als organisatorisch principe. Het succes zit in de uitvoering: duidelijk eigenaarschap, slimme teams en een experimenteercultuur. AI vraagt leiderschap en herinrichting, geen hype of losse pilots, maar geïntegreerde keuzes.