De reclame-industrie belooft ons Big Ideas, maar denkt ongelooflijk klein
Ik heb een vriend die niet meer kan slapen door AI. Hij werkt overdag bij een reclamebureau en ligt 's nachts doodsbang in zijn bed. Niet omdat de robots zijn baan overnemen, maar omdat ze zijn familie gaan uitroeien. Een massa-extinctie in de naam van optimalisatie en efficiëntie. Nulletjes en eentjes tegen een kloppend hart en een koppig hoofd. Wie bestuurt wie?
Ik spreek hem niet tegen. Ik geloof als agnost heilig in de universele wet van poetic justice. Wij verdienen dit. De flessenhals waarin we ons bevinden begint barstjes te vertonen. AI. Fascisme. Klimaatverandering. Allemaal stromingen die voortkomen uit een zelfoverschatting van de mens. We proberen het oncontroleerbare te controleren, maar chaos laat zich niet temmen. De natuur is ongelooflijk abrupt en ontzettend eigenwijs. De mens wil consistentie aanbrengen in de jungle. Ik wens hun veel geluk.
De parameters van ons normaal verschuiven langzaam naar het schizofrene. We leven in twee realiteiten. AI helpt ons een vakantie te plannen, maar zuigt ook ons drinkwater uit de bodem. Het helpt ons creatieve concepten te bedenken, maar bombardeert ook kinderen in Gaza. Het geeft ons hemel en hel. Alleen het voordeel van leven binnen Fort Europa is dat je die hel nooit hoeft aan te raken. Wij zijn al in Mekka.
Glittermaatschappij
En dat is precies het probleem. Ons luxueus geconditioneerde brein kan zich simpelweg niet voorstellen dat onze glittermaatschappij gaat instorten. Wij westerlingen kunnen niet zonder plakjes kaas, havercappu’s en treinen die op tijd komen. Ons fragiele huidje is niet bestand tegen bombardementen, virussen, burgeroorlogen. Het menselijk voorstellingsvermogen laat ons weer eens in de steek. Op wat je je niet kunt voorstellen, kun je niet anticiperen. Een fataal foutje in onze superieure evolutietheorie.
Robot insomnia
We moeten AI in perspectief leren plaatsen. Ja, het is heel zuur om je baan kwijt te raken aan een computerprogramma, maar er is helemaal geen baan meer kwijt te raken als datzelfde programma de hele toko overneemt.
AI is geen transactioneel issue, maar een existentiële dreiging. En dat is de kern van wat me dwarszit in mijn eigen industrie. De industrie die zou moeten gaan over Big Ideas, denkt ongelooflijk klein.
Mijn vriend heeft, wellicht terecht, robot insomnia, maar intussen vraagt de rest van ons zich af hoe we campagnes kunnen optimaliseren met die technologie. Of baantjes kunnen schrappen.
Slaapwandelend ons lot tegemoet
Ik ben altijd gefascineerd geweest door het ogenschijnlijke onvermogen van de creatieve sector om de grote problemen aan te pakken. We komen vaak niet verder dan een one-off groene campagne voor merk X of Y. Creatieven en strategen zijn naar mijn mening ook mensen die anders kunnen nadenken over systemen. Socio-economisch, politiek, biologisch, technisch, whatever. Over de krachten die we niet zien, maar ons wel vormen. We houden onszelf klein door enkel binnen onze eigen winstgedreven kaders te denken. Er is niet alleen een glazen plafond. Er is een hele glazen bubbel. Tijd om erdoorheen te breken.
Dus wellicht richten we een denktank op vol menselijke rekenkracht van andersdenkenden. De misfits. De poëten. De anarchisten. En dan buigen we ons over de problemen waar anderen ’s nachts wakker van liggen. Zodat we niet slaapwandelend ons lot tegemoet gaan.
Tot dan, zie ik u ergens in de digitale ether.
Laat de robots het niet lezen.
Master in Environmentalism, creative, copywriter, wannabe poet. Currently under the illusion of changing the advertising industry through little columns.
Plaats reactie
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.