Ah, de Olympische Spelen! Iedereen tegelijk aan de tv gekluisterd. Het is stil op straat, tot een van onze helden goud wint: dan juicht het land als één man. Zelfs de stoerste macho valt snikkend zijn buurman in de armen. Dát zijn de Spelen zoals ze bedoeld zijn. En zoals we ze nog steeds zien in trotse sponsorcommercials. Mooi, maar er is ook een ander verhaal...

Steeds meer bedrijven zoeken naar manieren om duurzaam gedrag te stimuleren. Toch blijkt het lastig om consumenten niet alleen te laten zeggen dat ze duurzaamheid belangrijk vinden, maar ook om daadwerkelijk anders te laten kopen of betalen.

Merken spreken zich steeds meer uit over controversiële maatschappelijke kwesties waarover veelal geen brede consensus bestaat (Vredenburg et al. 2020; Zhou, Lou & Huang 2024). Een recent voorbeeld hiervan is Levi Strauss & Co.

Slimme merken weten dat interne communicatie al lang geen bijzaak meer is. Het is veel sneller een strategisch instrument dat direct invloed heeft op betrokkenheid, productiviteit en merkbeleving. Medewerkers zijn tenslotte de eerste ambassadeurs van het bedrijf. En als zij niet goed geïnformeerd zijn, raakt het verhaal al snel versnipperd.