Privacy: Is dat wel 2.0?

Privacy: Is dat wel 2.0?

De titel was eigenlijk: “privacy, is dat nog wel van deze tijd” maar omdat het gaat over alles wat iedereen tegenwoordig online gooit, leek 2.0 me een betere titel.
Ik propageerde altijd, dat als je klaagt over je privacy, je alleen maar iets te verbergen hebt. En daarmee suggereerde ik, dat dat een slechte zaak is. Daar kom ik nu op terug. Voor mezelf ben ik heel transparant in alles wat ik doe. Ik Twitter en Foursquare me suf (kost soms wel eens een volger) maar daarmee hou ik ook niets echt geheim. Dat is voor mijzelf prima en dat wil ik graag zo houden. Maar ondertussen ken ik een paar mensen waar dat niet voor geldt. Dit zijn bijvoorbeeld mensen die werkzaam zijn in bepaalde beroepen, waardoor je je privéleven liever gescheiden houdt.

Daar kwam ik achter toen ik tijdens een feestje weer eens een foto maakte en deze op Twitter wilde gooien. Er was een dame bij aanwezig die werkt als gezinsvoogd en liever niet met haar gezicht online komt. Waarom? Omdat er wel eens ouders niet blij zijn dat hun kind uit huis geplaatst wordt en bij haar verhaal willen komen halen. Volledig begrijpbaar dus, maar daar stond ik nooit zo bij stil. Nu dus wel.

Toen vorige week mij het bericht bereikte over een vrouw uit Duitsland die een rechtszaak had aangespannen tegen 123people omdat die een foto van haar online hadden gezet, wilde ik daar toch graag iets over kwijt.

De betreffende vrouw uit Duitsland had zelf haar foto online geplaatst bij een sociaal netwerk onder haar eigen naam. Wanneer iemand je opzoekt bij 123people dan krijg je die foto’s automatisch te zien. Maar die foto’s staan niet op de servers van 123people zelf, maar op het sociale netwerk. En sociale netwerken willen maar één ding, gevonden worden op zoekmachines als Google. Dus als jij daar je eigen foto’s met naam en toenaam plaatst, dan loop je een risico.

Eigen verantwoordelijkheid?

Een simpele conclusie kan dan zijn: Eigen verantwoordelijkheid. Maar als je er langer over nadenkt ga je er toch anders naar kijken. Nog steeds weet een groot deel van de online bevolking niet hoe dat internet allemaal werkt. De jeugd weet prima hoe ze foto’s en video’s met hun mobiel moeten maken en op hun hyvespagina moeten zetten en de ouders houden braaf toezicht. Maar zowel de ouders als de kinderen weten vaak niet dat wanneer een profiel openbaar is, dat deze informatie ook door iedereen gevonden kan worden. Niet alleen nu, maar ook later. En aangezien de ontwikkelingen daarin de laatste jaren zo snel zijn gegaan, kun je ook niet verwachten dat al die kennis aanwezig is.

Praktijkvoorbeeld

Ik heb een aantal maanden geleden een workshop gegeven voor het kader van een gemeente in Brabant. Ik had van alle aanwezigen vooraf de namen door allerlei zoekmachines gehaald en dit verwerkt in mijn verhaal. Toen ik de aanwezigen vroeg wie er online actief was, bleef het heel stil. Twee van de veertien aanwezigen deden iets met Twitter en Linkedin, de rest niets. Maar mijn vooronderzoek had anders uitgewezen. Een van de aanwezige, oudere dames, zat op Hyves voor haar kleinkinderen. Zij heeft een belangrijke functie bij die gemeente die wel eens tot wrijvingen kan leiden bij inwoners. Maar ik kon wel zien naar welke school haar kleinkinderen gingen en in welk zwembad zij elke zondag met oma gingen spartelen. Uiteraard kun je daar allerlei horror-scenario’s aan hangen, maar dat was niet mijn bedoeling. Het kwam echter wel duidelijk aan bij de licht geschrokken vrouw. Toen ik vervolgens via wie-o-wie haar telefoonnummer en adres had achterhaald en daarmee met streetview haar televisie en tuinbankje kon tonen was de hele groep stil. Ondertussen heeft Oma haar profiel afgeschermd en haar naam aangepast op Hyves.

Wie beschermt Oma en haar kleinkinderen?

Maar mijn vraag is nu, wie moet al deze mensen tegen zichzelf beschermen? Ik denk dat hier meer aandacht aan geschonken moet worden. Postbus51 heeft wel leuke spotjes over Identy Theft, maar over privacy en mogelijke gevolgen wordt amper tot niet gesproken. Hyves bijvoorbeeld heeft onderaan haar pagina een linkje met als titel: “Veilig Hyven”. Daar staan twee punten op die van belang zijn in deze zaak:

5. Pas op met vertrouwelijke informatie

Wees je bewust van wat je plaatst op plekken waar iedereen kan komen. Met andere woorden: wees voorzichtig met het plaatsen van vertrouwelijke informatie, zoals je telefoonnummer, je mailadres, waar je woont, of waar je precies bent.

6. Pas op met dubieuze content

Hetzelfde geldt voor het plaatsen van content waar je misschien later spijt van kunt krijgen. Denk aan foto’s van late feestjes die je baas of je ouders misschien niet hoeven te zien!


Heel goed dat Hyves er aandacht aan besteed, maar wie leest dat allemaal? Lezen kinderen van elf deze regels als ze gaan Hyven? Of Oma’s?

Oproep tot Privacy Campagne

Ik wil hierbij pleiten voor een privacy campagne. Er wordt wel veel gesproken over dat wij recht hebben op onze privacy, maar misschien zouden we ook gebaat zijn bij een stuk opvoeding over hoe we onze eigen privacy kunnen waarborgen. Misschien extra lessen op scholen over privacy en hyves? Ook al houdt dat in dat de leraren hier zelf eerst over opgeleid moeten worden. Hoe dan ook, er moet iets gebeuren en ik hoop hierbij de discussie op te starten over dit onderwerp.


Delen

0
0


Er zijn 27 reacties op dit artikel

  • Ik ben voor mijn politieke partij bezig een werkgroep op te zetten over privacy. Dit bericht past daar prima in. Het geeft goed de problemen aan die er zijn rond privacy. Wanneer is er privacy en wanneer geef je het zelf weg, maakt een ander daar gebruik/misbruik van en welke rechten heb je dan.

    Indien er meer berichten over dit onderwerp komen houd ik mij aanbevolen.


    Groet Marcel

    geplaatst op
  • Goed artikel. Ik ben het met je eens. Ik heb ook niks te verbergen, maar ik vind het van belang dat je een keuze hebt. Ik geloof er ook in dat zeker kinderen beter beschermd moeten worden, door voorlichting via ouders en leraren. Ouders en leraren moeten daarom kennis bijgespijkerd krijgen mbt wat de privacy-gevaren zijn en hoe je je daar tegen kan wapenen.

    Aanvullend punt: nu moet je nog je naam vermelden bij een foto om daarop gevonden te worden, maar de afbeeldingsherkennings technologie ontwikkelingen gaan zo snel, dat binnen niet al te lange tijd je gewoon herkend wordt op alle foto's die openbaar op het net staan. Ook als die gemaakt zijn door een willekeurige foto's makende toerist, of wie dan ook. Dit besef is bij nog veel minder mensen aanwezig en gaat denk ik pas echt voor een privacy-probleem zorgen. Foto's waar je nu per ongeluk op staat, komen over een tijdje vanzelf boven drijven. Het bewust worden hiervan is van wezenlijk belang.

    geplaatst op
  • Als we dan toch over feestjes en wat mensen daar al dan niet doen schrijven op een weblog, dan heb ik er ook nog een. Ik geloof dat het een jaar geleden was, feestje van mijn ouders. Het ging over Hyves, over de foto's die daarop staan en hoe dat dan allemaal zat met die privacy en hoe het toch kon dat al die jongeren zich daar niet bewust van lijken. Een oudere heer met een baard zei toen, voor wat extra olie op het vuur van de discussie: Over een paar jaar is privacy geen issue meer omdat er een generatie opgroeit die daar maling aan heeft en dus niet meer chantabel is. Omdat hij geen social media goeroe is, volgde geen betoog over de kenmerken en het mediagedrag van Gen Y. Boeiende opmerking, vond ik.

    geplaatst op
  • Die man met baard zit erg dicht bij de waarheid.
    Neemt niet weg dat het voor veel beroepsgroepen en potentiële slachtoffers van stalking wel essentieel is dat er iets gebeurt.

    geplaatst op
  • De man met de baard heeft inderdaad gelijk, al zal dat in iets genuanceerdere vorm zijn. Wel fijn te zien dat het onderwerp bij meer mensen leeft.

    Eerst direct iets rechtzetten: "Ik heb niets te verbergen" is de grootste dooddoener onder mensen die het concept privacy niet begrijpen. Of het nu een lastige ex, politieke voorkeur, traumatische ervaring, grijs haar, aambeien of een krasje op de bumper is - iedereen heeft wel iets te verbergen. Privacy gaat over de mate waarin je je moet (kunnen) verantwoorden voor de dingen die je doet. Vrijheid dus.

    Het sociale web drijft op persoonlijke informatie die door gebruikers zelf wordt geplaatst. Veel mensen zijn zich niet bewust van de hoeveelheid persoonlijke informatie die ze online vrijgeven. Wanneer ze daar op worden gewezen, reageren ze vaak verontwaardigd. Ze hebben geen benul van de openbaarheid van internet en weigeren soms te accepteren dat niet iedereen daar goede bedoelingen heeft. Leuke bewustwordingsinitiatieven op dat vlak vond ik de Stanislav-campagne op Hyves en Pleaserobme.com.

    Een paar jaar geleden was ik nog van mening dat sociale netwerksites een bepaalde verantwoordelijkheid hadden om hun gebruikers tegen zichzelf in bescherming te nemen. Bijvoorbeeld profielen standaard verbergen voor niet-leden of privacywaarschuwingen. Inmiddels vind ik dat de gebruikers zelf verantwoordelijk zijn voor hun online privacy. Internet bestaat ruim 20 jaar, tijd genoeg gehad om je er in te verdiepen. Wél verwacht ik van sociale netwerksites dat ze fatsoenlijke privacyopties bieden voor de mensen die daar waarde aan hechten. Kan me soms kwaad maken over Facebook of Google, wanneer ze alle privacywetten weer eens aan hun laars lappen. Toch voelt het hypocriet om te klagen over gratis diensten waar je vrijwillig content plaatst. Niemand verplicht je je hele leven op Hyves of Facebook te zetten.

    Bewustwording is dus belangrijk. Wel denk ik daarbij breder dan internet alleen, omdat online privacy vooralsnog minder relevant is. Op internet zitten bedrijven die commercieel belang hebben bij mijn gegevens. Buiten internet spelen hele andere belangen rond mijn persoons- en locatiegegevens. Als in Nederland wordt geopperd elke auto door de staat traceerbaar te maken, draait nagenoeg iedereen zich om en slaapt rustig door. Als in Duitsland iets vergelijkbaars wordt voorgesteld, stappen er tienduizenden mensen naar de rechter. Dat maakt het voorbeeld van die Duitse vrouw eigenlijk nog veel relevanter.

    De lakse houding in Nederland vind ik dusdanig stuitend dat ik met een compagnon al enige tijd aan een concept werk om het bewustzijn rond privacy te verhogen. Op internet bepaal je grotendeels zelf welke informatie je deelt. In de echte wereld heb je nauwelijks iets te kiezen. Telkens wanneer je belt, parkeert, pint of in de trein stapt laat je persoonljike gegevens achter, om maar wat simpele voorbeelden te noemen. Ik kan iedereen dit artikel aanraden. Het gaat in op 'locational privacy' en geeft redelijk helder weer hoe privacy is verweven met vrijheid.

    geplaatst op
  • @postma Doet me erg denken aan een boek wat ik laatst las: CTRL ALT DELETE van Daniel Suarez. Daar was het al zover dat internet in principe ervoor zorgt dat je ook offline anoniem kunt zijn als je wilt. Dat ondersteun jij eigenlijk door te zeggen dat telefoontjes, pintransacties en dergelijke opgeslagen worden, dat is OOK internet, dus ook daar zou je de keuze over moeten hebben. In het boek wat ik had, kon je door reputatiescore en andere soorten scores op te geven, bepaalde gegevens van iemand wissen, of je eigen gegevens onderdrukken bij bepaalde acties. Dat boek gaat echt zover dat het bijna eng is en het is wel zo beschreven dat het daadwerkelijk eens zo zou kunnen worden. In het boek beseffen alleen de grote bedrijven EN de mensen die niks met internet van doen willen hebben niet dat internet zo machtig is of kan zijn. Waardoor de grote bedrijven uiteindelijk de mist in gaan. Het boek gaat ook in op de vraag waaruit onze vrijheid dan bestaat. Niet dat het die vraag helemaal oplost, maar toch. Interessant.

    Los daarvan vind ook ik privacy een interessant ding. Ik denk er net zo over als @jwalphenaar, met die toevoeging dat ik er ook niet zo om maal, net als Gen Y nu, maar dat ik in geval van 'nood' wel de keuze wil kunnen maken om bepaalde zaken af te schermen. En die keuze is er inderdaad nog te weinig. Ik wil kunnen kiezen, als ik geen kastje in de auto wil, wil ik een alternatief kunnen kiezen. Ik begrijp namelijk best dat er qua betaling tegenover autorijden moet staan. Maar laat mij dan gewoon voor ouderwetse wegenbelasting kunnen kiezen.

    En nog iets: iedereen mekkert over het slotje dat ik lange tijd op Twitter had, waarom vinden mensen dat dan raar? Als diezelfde mensen hier roepen dat keuze en vrijheid en privacy zo belangrijk is? ;-). Ik ben nu af en toe even een dag slotjeloos, maar ik voel me er niet echt superfijn bij, de hoeveelheid meuk die je dan tegenkomt, al was het alleen al omdat allerlei debielen je ineens gaan volgen. De meeste redenen die mensen noemen om GEEN slotje te hebben leggen ze buiten henzelf, zoals niet kunnen retweeten, niet kunnen lezen van mijn tweets voordat ze mij volgen. Is hun probleem, niet de mijne, voor retweeten kun je ook een decent twitterclient gebruiken.

    Maar wat ik wil zeggen is: mensen verdedigen het opgeven van hun privacy altijd met de zogenaamde voordelen ervan. En dat is waar het gevaar schuilt. Denk ik.

    geplaatst op
  • @mgvandenbroek: Eens met de bearded man. Does that make me Gen Y?

    @postma: Vet plan!

    @anneliesje: Mijn mening over social networks als Facebook is heel simpel deze: “Either you’re in – and you don’t care about privacy – or you’re out – and hope to be safe ’cause others do talk about you ALL the freakin’ time”. Online profielen met een slotje bieden wat dat betreft alleen maar schijnveiligheid. Als je niets online zet, kun je ook niet gevonden worden.

    @algemeen: Ik heb er maar even een lange blog aan gewijd om mijn mening en input over dit onderwerp prijs te geven. Vooral de oproep van @jwalphenaar om tot een campagne voor online privacy te komen kan mij wel bekoren ;-): "Oproep tot campagne over online privacy"

    Eerder schreef ik: Wat mij opvalt is dat raarste misvattingen over online privacy bestaan. Het lijkt wel alsof mensen na tien jaar (op) internet nog altijd geen idee hebben hoe dat ‘beest’ werkt. Da’s toch gek eigenlijk. We hebben een breedbandpenetratie van meer dan 80 procent, meer dan 90 procent van de bevolking is – leeft?- online en 79 procent heeft een sociaal netwerkprofiel. Om een slechte metafoor te gebruiken: we bewegen ons voort op een fiets, maar van verkeersregels hebben wij nog nooit gehoord.

    Nou is het hele probleem dat er op de digitale snelweg nauwelijks verkeersregels zijn. Anders dan de wetten uit het desbetreffende land waar het bedrijf achter de website gevestigd is. Maar veelomvattende wetten met betrekking tot online gedrag bestaan niet, hooguit (doorgaans tegenstrijdige) jurisprudentie. Er is geen Verenigde Naties van het Internet, geen Unie van het Web, geen Hof van Online Recht. Natuurlijk is er etiquette, zijn er mores, normen en waarden. Maar niemand – en tegelijkertijd iedereen – is baas van het grote boze web.

    Met als gevolg dat veel mensen maar wat doen op internet en zich totaal niet bewust zijn van hun online gedragingen, laat staan hun digitale voetafdruk in de gaten houden.

    Lees verder: "Vier veroorzakers van gebrekkige kennis van online privacy"

    Ook schreef ik: Informatie op internet is vrij. Althans, als je die informatie de vrijheid biedt om gevonden te worden. En geloof mij, alles kán gevonden worden als je dat toestaat. Heb je werkelijk wel eens de moeite genomen om je digitale voetafdruk te controleren en de privacy settings van je sociale netwerken na te lopen? Ik wel, en ik kan het iedereen aanraden.

    Er staan soms de raarste dingen tussen. Maar in elk geval, als je er niets aan wijzigt, staan de profielen meestentijds op publiek. Dat houdt óók in dat zoekmachines je profielgegevens kunnen vinden. Via Facebook wordt je naam in bepaalde zoekmachines zelfs gevonden via andermans profiel – heel apart. Laatst kregen wij een mailtje van iemand die verbaasd was dat foto’s van zijnphotosharing-account werden weergegeven. Nogal wiedes, zou ik bijna willen zeggen, want als je zoekmachines en third party API’s (bijvoorbeeld image searches) niet blokkeert, worden ook de foto’s op je profiel gevonden.

    Vrijheid blijheid? Conclusie: Niet met je online informatie. Je digitale voetafdruk is inmiddels een real time inprint geworden. En, als je het niet goed in de gaten houdt, voor iedereen te zien. Dat is niet de schuld van het boze web, maar van de argeloze gebruiker.

    Hier het hele verhaal: "Digitale voetafdruk: vrijheid blijheid?"

    geplaatst op
  • #selffail: disclosure vergeten. Ik ben (freelance) PR-strateeg annex blogmeister voor 123people in Nederland. In die hoedanigheid schreef ik mijn commentaar en de blogs waar ik naar verwijs, maar doorgaans staat er wel mijn persoonlijke mening in, niet noodzakelijk die van 123people.

    geplaatst op
  • Ik sluit mij volledig aan bij de vorige reageerders. Ik ben ook voorstander van een campange online privacy om de 'argeloze burger' te laten zien wat online privacy is en waarom het wel erg kan zijn dat gegevens zomaar gevonden kunnen worden. Indien je weet wat er over jezelf te vinden is en je dat prima vindt levert dat geen problemen op. Indien je dit niet weet dan kan je zoiets oplopen als de oma uit het vorige verhaal. Bewustwording is de oplossing, wat je erna mee doet, is geheel aan jezelf.

    Ik ben zeer blij met deze discussie. Ik hoop dat het niet bij deze discussie blijft en er iets concreets uit komt.
    Ik houdt mij aanbevolen.

    geplaatst op
  • @remcojanssen Natuurlijk niet helemaal waar wat je zegt, slotje heb ik omdat mijn MENING en andere uitspraken die ik op Twitter doe, niet bedoeld zijn voor jan en allemaal en ik de KEUZE wil hebben wie ze wel lezen. En ik geloof dat we het er net over eens waren hier dat die KEUZE belangrijk is. Ik heb de vrijheid genomen om te KIEZEN wie mij mag volgen. Bij andere profielen doe ik dat ook, ik KIES ervoor om Facebook nagenoeg te sluiten voor niet-vrienden en dat geldt ook voor Hyves. Natuurlijk zijn al mijn profielen te vinden, maar de informatie erin niet perse. Ik loop regelmatig even de privacy-settings langs omdat ze nogal eens wijzigen. Ik begrijp dus niet dat jij niet begrijpt waarom ik een slotje heb op mijn twitter-account.

    Bits of Freedom heeft ook al eens gezegd: "het gaat erom dat er wederkerigheid is, als iemand informatie opvraagt, moet degene waarover het gaat weten WIE die informatie opvraagt en waarom. Zodra die wederkerigheid er is, heb je transparantie en is de hele discussie over privacy al een stuk minder heftig." Je weet nu simpelweg niet wie er informatie over je heeft en waarom die dat nodig heeft en je kunt er niet voor kiezen die mensen af te sluiten van informatie over jou. Dat is wat er mis aan is.

    En @remcojanssen als je ervanuit gaat dat alle informatie te vinden is hoef je niet die disclosure eronder te plakken, met 2x de naam van je werkgever vermeld. Kon je toch beter een comment schrijven waarin duidelijk je eigen mening te vinden was, zonder blogpost copy/paste.

    geplaatst op
  • @Anneliesje Er zijn wel keuzes mogelijk maar die zijn veel te beperkend. Alles contant afrekenen bijvoorbeeld, maar dat wordt steeds moeilijker gemaakt. OV is duurder (geen korting én balietoeslag), net als boodschappen (want ook geen bonuskaarten). Voor elk telefoongesprek een wegwerpmobiel kopen en niet opwaarderen. Internet is nagenoeg taboe.

    Verder kun je geen eigen auto, motor of brommer meer rijden, taxi zou nog kunnen. Speciale portemonnee om al je RFID-chips te beschermen tegen uitlezen op afstand (thuislaten mag niet want legitimatieplicht), altijd handschoenen en zonnebril dragen. En nooit meer in de buurt van camera's komen, dus vrijwel elk bebouwd gebied in west-europa is verboden gebied. Je sociale leven gaat er vast anders uitzien. Beetje vooroorlogs, gok ik. Klinkt als een experiment.

    geplaatst op
  • @postma dat zeg ik toch, dat er te weinig keuze is. Dat het daar mis gaat. Ik wil kunnen kiezen. En dat kan nu ook wel, maar dan zoals jij het schetst. Al heb je binnen die setting ook heus wel nuances denk ik, sommige dingen zijn minder erg om te 'delen' dan andere dingen.

    Afijn succes met je experiment |-). En kom maar door met een campagne etc.

    geplaatst op
  • Ik ben het wel eens dat veel mensen veel meer zouden moeten weten over de "openheid" van internet. Het wel meedoen, maar de gevaren niet weten is een goede reden voor een campagne. De hype rond sociale media zoals Hyves, twitter en Facebook zorgen ervoor dat veel mensen instappen zonder te weten wat er allemaal gevonden kan worden ( zie voorbeeld oma van @jwalphenaar).

    Als voorbeeld van mijzelf kan ik vertellen dat ik met de voltallige crèche van mijn dochter naar de brandweer ben geweest. Ik heb toen een aantal foto's gemaakt. Na afloop wilde de crèche deze foto's online zetten, waarop ik melde dat niet alle ouders dat misschien op prijs zouden stellen. We hebben vooraf bij de crèche allemaal via een document moeten tekenen voor het wel of niet online zetten van foto's. Reactie van de crèche: "Oja...waren we bijna vergeten".

    Persoonlijk ben ik een open boek op internet. Ik deel heel veel en ben zeer actief. Voordat ik iets plaats of upload denk ik na over de content. Dat is mijn manier van werken.

    Ondanks de persoonlijke keuze om een privé veel te delen op internet, ben ik voor een campagne. De hype is naar mijn mening groter dan de kennis over de openheid van internet.

    geplaatst op
  • @anneliesje: de disclosurediscussie is weer een heel andere, daarin probeer ik zo voor de buitenwacht zo helder mogelijk te zijn in wat ik voor wie schrijf. Beter een disclosure teveel, dan een discussie over omkoping of belangenverstrengeling.

    Ik bedoelde met mijn opmerking over het slotje dat het een gevoel van schijnveiligheid geeft over de vindbaarheid van je content, of tweets, in het algemeen. Als je enige reden is om zelf te kunnen kiezen wie je volgt, dan is dat een valide argument. Maar daar ging deze discussie niet over.

    geplaatst op
  • @besocialonline: Je kinderen worden al best wel groot, zie ik op Facebook ;-).

    geplaatst op
  • @Remcojanssen, Dat klopt, helemaal in lijn met het verhaal dat mijn privé leven open op internet te vinden is. Het risico dat mijn dochter dit later niet in dank af neemt neem ik voor mijn rekening. Alle andere kinderen op mijn Facebook pagaina zijn familie of buren, allemaal met vooraf toestemming.

    geplaatst op
  • Via Twitter werd vanmiddag even ingebroken in mijn vakantie, met de vraag of ik bewijsmateriaal had dat de 'oudere heer met een baard' al dan niet gelijk heeft. Amerikaans onderzoek laat een wellicht verrassend beeld zien: 'When compared with older users, young adults are more likely to restrict what they share and whom they share it with.' Ik vermoed dat de leeftijdsgroep onder deze 18-30-jarigen wat minder bewust is; in de VS heeft bijvoorbeeld 30% van de 14-24-jarigen naaktfoto's aan/van andere jongeren gestuurd/ontvangen op hun mobiel of online. MTV is daarom gestart met de campagne 'A Thin Line', een meerjarig initiatief om de jeugd te helpen om digitaal misbruik te herkennen en er iets tegen te doen.

    Jongeren van nu houden er rekening mee dat ze een publiek hebben; ze hebben hun adolescentie gearchiveerd en ze hebben een dikkere huid (ze zijn het gewend constant beoordeeld te worden): 'The public life is fun'. Uit Nederlands onderzoeken (2007, 2009) blijkt dat de meeste tieners een zeker bewustzijn hebben van de noodzaak om voorzichtig te zijn online.

    NB In een goede presentatie over online privacy, voorspelde @palmaerts eerder dit jaar dat privacy minder belangrijk wordt in de toekomst, ten gunste van controle.

    geplaatst op
  • In je laatste regels heb je het over lessen op school. En dat is helemaal niet zo gek. Sterker nog, er zijn scholen waar dit een vaste plek in het curriculum gekregen heeft, mediawijsheid. Je vindt daar tegenwoordig bergen info over. Instanties als Kennisnet besteden hier ook veel aandacht aan : http://mediawijs.kennisnet.nl/
    Het is wel zo dat docentenopleidingen dit ook als vast onderdeel zouden moeten hebben (evenals het inzetten van social media en allerlei 2.0 mogelijkheden, maar dat is een andere discussie), want docenten die zich er niet bewust van zijn, kunnen hun leerlingen er ook niet op wijzen, laat staan bij begeleiden.

    Er komen momenteel geregeld zaken in het nieuws over misbruik van persoonlijke zaken via het internet. Sterker nog, dat was 10 jaar geleden al het geval, toen er foto's van een meisje van de TU/e op internet rouleerde. Maar tegenwoordig maken een hoop jongeren zich ook niet echt druk om dat soort dingen. Het is normaal dat er een vechtpartij op school gefilmd wordt die op internet komt, altijd online zijn maakt dit allemaal zo makkelijk.

    Zolang iemand zelf geen 'slachtoffer' is van dit soort zaken zal het ook niet echt aankomen, en weggewuifd worden met een 'dat zal allemaal wel meevallen'. Totdat het dan een keer mis is, en alle zeilen moeten worden bijgezet om, meestal tevergeefs, zaken offline te krijgen...Een oud-leerling van me heeft twee jaar geleden op wat sites gestaan met een filmpje waar hij niet zo populair mee werd, het kostte hem zijn opleiding, vriendin en grote problemen in de familie...

    Ik denk dat sites als Facebook, Hyves etc. hier meer aandacht aan mogen en moeten besteden. Niemand gaat er kapot aan als er een korte reminder getoond wordt om de gebruiker bewust te maken van de gevolgen van het online plaatsen van materiaal. We kunnen de verantwoording wel bij de kinderen/volwassenen/bejaarden neerleggen, maar in eerste instantie mogen de makers van online tools een handreiking doen naar hun gebruikers. Je kunt het een beetje (een beetje ja) vergelijken met autofabrikanten. Zij doen er alles aan om een zo veilig mogelijke auto te ontwikkelen. Je hoort hen nooit bij ongelukken zeggen: 'Ja, dat is het risico als je in een auto stapt, he!'. Nee, autofabrikanten kijken hoe ze met airbags, ABS, kooiconstructies, kreukelzones, etc. etc. de gebruiker zo veilig mogelijk van A naar B kunnen krijgen...waarom zouden webbouwers dat dan niet moeten doen?!

    geplaatst op
  • Hoi. Het is wennen, als je je in sociale media begeeft, zoals ik me een half jaar geleden op twitter, alles wat je zegt, dat is openbaar. Voor jouw werkgever, voor jouw buren, voor jouw ex-vriend, voor jouw uitkeringsinstantie, voor wie dan ook, die maar jouw naam googlet. Dat is gewoon een feit, waar je je mee hebt te verhouden, en waar de mores zich volgens mij vanzelf in gaan ontwikkelen, the done's en the niet done's, dat is te overzien, en jij bepaalt zelf wat je de ether inslingert of niet.

    Waar ik veel meer moeite mee heb, en daar hoor je bijna niemand over, is de registratie en opslag van allerlei digitale gegevens bij overheids- en andere instanties. Waar je rijdt, hoe hard je rijdt, hoeveel geld je uitgeeft en waaraan, loop je bij een psycholoog of psychiater, alles wat je zegt wordt geregistreerd(...) , heb je een kind met problemen, alles, iedere scheet, wordt ingevoerd in het systeem en aan andere systemen gelinkt, en kan ieder moment de rest van zijn leven weer opduiken, en ga zo maar door....

    En wie hoor je daar over? De Nederlandse burger laat zich dit met een ongelooflijke braafheid aanleunen, het vertrouwen in instanties en overheid is blijkbaar eindeloos. De OVchipcard, dat moet me nog even van het hart, nu ik dat ik toch aan luchten ben :):), dat is voor mij het ultieme symbool van de ingedutheid en de brave volgzaamheid van de Nederlandse cultuur als het hierover gaat. Ja, en dat was wat ik erover te melden had.

    groet van Annette Schulte

    geplaatst op
  • Hoewel ik de essentie van het artikel begrijp en onderschrijf zou het niet mijn keuze zijn om een privacy campagne te beginnen.
    Een brede herdefinitie van het begrip identiteit komt eerst.

    Het begrip identiteit zoals wij het kennen en gebruiken heeft voor wat mij betreft z'n beste tijd gehad. Voor veel mensen is het begrip identiteit nog veel te veel verbonden met de ID-kaart, het paspoort of het burgerservicenummer.
    Identiteit is veel meer, zie bijvoorbeeld Wikipedia.

    Het zou, zeker in de huidige digitale wereld, een goede stap zijn om identiteit meer te verbinden aan de rollen die wij spelen in het leven. Ik ben, naast Berend Quest de blogger, bijvoorbeeld ook vader, ondernemer, echtgenoot, voorzitter van de voetbalvereniging, klant van de Jumbo en ga zo maar door.
    Grotere rollen, kleinere rollen. Dagelijkse rollen die samen aan mijn volledige identiteit uiting geven.

    De verschillende rollen die wij spelen kunnen flink botsen.
    Als psychiatrisch verpleegkundige had ik de hele werkdag gestoorde mensen om mij heen. Prima. Maar 's avonds in de kroeg in mijn rol van verpleegkundige te moeten stappen omdat een patiënt om medicatie kwam zeuren vond ik zeer ongepast.
    Als ondernemer in de ICT was ik blij met iedereen die aanklopte met een computerprobleem.
    Maar in het weekeinde een buurman die met z'n kapotte pc op de stoep stond vond ik ronduit ergerlijk.
    Ik wens mij dan te beroepen op mijn privacy.

    Niet in, maar juist buiten onze verschillende rollen eisen wij onze privacy.

    Naarmate je de 'identiteit' als meer gaat beleven dan je naam, adres en burgerservicenummer, en er ook naar handelt, zul je minder last hebben van problemen met privacy.
    Anders gezegd: Het bewust naar buiten opdelen van de identiteit voorkomt rolconflicten.

    De digitale wereld maakt omgang hiermee extra ingewikkeld. We zijn en in staat om 24 uur per dag vanaf iedere locatie meerdere rollen te spelen, en we kunnen in iedere rol iedereen bereiken.

    Om het voorbeeld over de gemeente ambtenaar annex oma van Alphenaar aan te halen:
    Een van de aanwezige, oudere dames, zat op Hyves voor haar kleinkinderen. Zij heeft een belangrijke functie bij die gemeente die wel eens tot wrijvingen kan leiden bij inwoners. Maar ik kon wel zien naar welke school haar kleinkinderen gingen en in welk zwembad zij elke zondag met oma gingen spartelen.
    Wat hier duidelijk gemaakt wordt is dat het online zoeken naar deze vrouw informatie oplevert over twee rollen die zij vervult en welke beslist niet met elkaar verward mogen worden.
    In de rol van ambtenaar mag je haar aanspreken, tijdens kantooruren en op het kantoor en; daar wil zij niet worden aangesproken als 'oma'.
    In de rol van oma wil zij er slechts zijn voor de kleinkinderen en; in het zwembad wil zij niet worden aangesproken door een ontevreden burger.
    Logisch.

    Het is niet zo dat de twee rollen, of 'identities', niet te scheiden zijn.
    Dat kan best.
    Maar daarvoor is wel het besef nodig dat het gebruik van het Internet in verschillende rollen wellicht een andere omgang met, en uitingsvorm van je identiteit vragen.

    Het schenden van de privacy is vooral verbonden met het onvermogen van de ander om de rollen die je vervult te scheiden. Die scheiding moet je dus zelf aanbrengen en bewaken.

    Daar zou ik graag eens een campagne over zien.

    geplaatst op
  • Mooie woorden van Berend :) Eens!

    @remcojanssen ik vind het wel meevallen met die schijnveiligheid, natuurlijk, iemand uit mijn volgerslijst kan mijn tweets retweeten en daardoor openbaar maken, maar dat kan ik nog controleren, want die tweets zie ik ook als mijn naam genoemd wordt. Maar mijn eigen tweets zijn niet vindbaar in Google (zover ik weet) en dat scheelt al een hoop. Ik beslis graag zelf welke content ik vindbaar maak, en mijn websitecontent is er voor om gepubliceerd te worden en genoemd te worden, mijn tweets hou ik liever een beetje onder controle, al is dat zoals jij zegt enigszins beperkt en misschien inderdaad wel schijnveilig. Maar ik vind het prettiger met slotje dan zonder, omdat ik in elk geval de illusie heb dat ik wat keuzes kan maken wat betreft met welke groep ik dingen deel. De groep followers is een stuk kleiner dan de hele wereld die via Google zoekt en mijn tweets kan vinden. Mijn baas volgt me al op Twitter, maar ik WEET tenminste dat ie me volgt en als ik een slotje heb en hij volgt me nog niet, dan weet ik ook zeker dat hij mijn tweets niet leest, tenzij hij een keer met iemand meeleest of een retweet ziet, maar die kans is al een stuk minder aanwezig.

    geplaatst op
  • @janwillem De heroprichting van Bits Of Freedom - onze digitale burgerrechten organisatie - in november 2009 was een (wat mij betreft positief) teken aan de wand dat de voorstanders van zogenaamde 'radicale transparantie' nog niet de norm zijn.

    Wat mij betreft geeft Jeff Jarvis een aardige insteek als hij betoogt dat delen met een specifieke groep niet hetzelfde is als publiceren voor iedereen. De meeste mensen hebben niet de intentie om alles te delen met de wereld (onze immer paarsgebroekte zelfpromotende vrienden daargelaten), maar zijn zich domweg onvoldoende bewust van de gevolgen van hun handelen. [url=http://www.link.nl]omschrijving[/http://www.buzzmachine.com/2010/05/08/confusing-a-public-with-the-public/]

    Een sociaal netwerk mag daar meer op inspelen door als 'goed huisvader' in beginsel mensen af te schermen en ze steeds te vragen of, hoe en met wie ze hun content willen delen. Nee, denk je dan - of denken je vrienden hopelijk - die foto in bikini waar ik/ ze op een beached whale lijkt toch maar niet. De consumentenbond heeft een aantal netwerken hier overigens een paar maanden geleden toe opgeroepen.

    De stelling dat je gebruik maakt van faciliteiten en dat dus het netwerk de baas is is wat mij betreft over zijn uiterste houdbaarheid heen. Ik zou volgaarne betalen voor bijvoorbeeld een Facebook account waarbij ik zelf eigenaar ben van mijn data, en dus ook zelf mag bepalen wat ik wanneer met wie deel. En dat ik niet meer het risico loop dat de Terms Of Service of instellingen zonder opt-in worden aangepast. Als je daar geen zin in hebt blijf je lekker gratis gebruiken en sta je toe dat je data wordt gebruikt en uitgehoereerd.

    geplaatst op
  • Privacy is enorm belangrijk maar een goed management van je online identiteit nog meer. Ik heb enige jaren geleden een onderzoek gedaan naar de juridische valkuilen voor de werknemer 2.0 waarin dit onderwerp ook uitvoerig aan bod komt. Denk maar eens aan die toekomstige werkgever die alles kan lezen en bekijken wat je ooit op internet hebt gepubliceerd, ook de 'lollige' foto's en de ongenuanceerde standpunten.
    Het wordt tijd dat dit onderwerp meer aandacht krijgt, zeker nu er al een paar bekende mensen hun 'baan' zijn kwijt geraakt vanwege opmerkingen op twitter (denk aan Cornald Maas) of in de problemen zijn geraakt door een tweet die blijkbaar belangen van anderen raakte.

    geplaatst op
  • Ik kan met name onderschrijven dat we op Hyves zien wat Dennis beschrijft, de jongsten zijn zich het meest bewust van wat ze doen online en wie dat wel en niet kunnen zien. Daarbij schermen wij alle content default af, dus het openstellen moet een bewuste keuze zijn dor het individu zelf.

    Campagnes kunnen vast iets van effect hebben, maar wat veel beter werkt is bewustwording door ervaring. Ik heb al eerder aangegeven dat we (als samenleving) regelmatig wat breed uitgemeten 'ongelukjes' nodig hebben om iedereen er bewust van te maken en houden dat ze voorzichtig moeten zijn met wat ze delen op het web.

    Kortom, de trend die ik zie is er een van én meer/makkelijkere controlemogelijkheden aangeboden door diensten als de onze én meer bewustwording door ervaring (en misschien een gerichte campagne hier en daar) waarbij jongeren die veel sneller opdoen dan ouderen.

    geplaatst op
  • Ik schrijf op dit moment een afstudeerscriptie over privacy. Vult u alstublieft deze korte survey in en wil een apple iPad

    geplaatst op
  • Beste Kim,

    Interessant om over privacy een afstudeerscriptie te schrijven. Helaas heb je geen link vermeld naar je survey. Tevens zou ik wil in win veranderen.
    Ik vraag me daarnaast af hoe er met de privacy van gegevens bij deze survey wordt omgesprongen. Dit kan niet anoniem zijn aangezien je bij het verloten van de iPad contactgegevens moet hebben van de respondenten.

    Tevens vraag ik mij af of een iPad het aantal respondenten waard is, maar dat is mijn idee.

    geplaatst op
  • Naar aanleiding van deze discussie en in vervolg op mijn eerdere reactie hierboven, heb ik voor MarketingTribune het artikel 'Privacy, gevoelig' geschreven. Zie Young Marketing voor de uitgebreide versie.

    geplaatst op

Plaats zelf een reactie

Log in zodat je (in het vervolg) nóg sneller kunt reageren

Vul jouw naam in.
Vul jouw e-mailadres in. Vul een geldig e-mailadres in.
Vul jouw reactie in.

Herhaal de tekens die je ziet in de afbeelding hieronder


Let op: je reactie blijft voor altijd staan. We verwijderen deze dus later niet als je op zoek bent naar een nieuwe werkgever (of schoonmoeder). Reacties die beledigend zijn of zelfpromotioneel daarentegen, verwijderen we maar al te graag. Door te reageren ga je akkoord met onze voorwaarden.