Letters aan elkaar plakken kan AI ook. Het denkwerk begint eerder.
Ik zeg weleens gekscherend dat ik voor mijn werk letters aan elkaar plak. Klinkt lekker simpel. Alleen begint het echte werk natuurlijk al ruim voordat er een letter op papier staat. Voor ik ga schrijven, doorloop ik een denk- en selectieproces. Wat is hier nou echt interessant? Voor wie? Welke uitspraak verdient aandacht en wat kan gewoon weg? Soms geeft de briefing al richting. Vaker ontstaat de verhaallijn tijdens research, een interview of doordat ik er zelf wat langer op kauw. Pas daarna komen de letters in beeld.
AI kan inmiddels vrijwel al mijn stappen versnellen. Dat is praktisch en ik profiteer daarvan. Maar wel bewust en voor specifieke taken, zoals research, het ordenen van informatie, het testen van een structuur, het aanscherpen van een tekst en redactie. Toch ben ik heel kritisch op wat ik uitbesteed. Omdat AI zo makkelijk meedenkt, let ik vooral op wanneer ik hulp inschakel.
Een antwoord voordat je zelf een vraag hebt
Vraag een AI-tool om vijf invalshoeken voor een artikel en je hebt ze binnen een paar seconden. Ook de hoofdboodschap uit een interview staat zo voor je, met titelvoorstellen en tussenkoppen. In veel gevallen zijn die antwoorden bruikbaar. En daar zit ook meteen het risico. Als je een duidelijke structuur of goede invalshoek voorgeschoteld krijgt, bouw je daar snel op voort. AI geeft je niet alleen woorden, maar ook een richting. Terwijl je zelf misschien nog helemaal niet had bepaald of dat de interessantste richting is. Soms is een leeg scherm minder erg dan het lijkt.
Schrijven is ook denken
In The Economist las ik recent een stuk over die paradox. AI kan een tekst op onderdelen verbeteren, terwijl er tijdens het schrijfproces toch iets verloren gaat. Schrijven is namelijk niet alleen het opschrijven van een gedachte. Tijdens het schrijven ontdek ik soms wat ik eigenlijk denk. Een interview kan aanvankelijk een duidelijke boodschap bevatten. Pas als ik er een artikel van maak, merk ik dat een terloopse opmerking veel interessanter is dan de antwoorden waar de briefing op aanstuurde. Of ik merk bij het uitwerken dat twee uitspraken helemaal niet zo logisch bij elkaar passen als ze tijdens het gesprek klonken. Door informatie te wegen en verbanden te leggen, wordt duidelijk waar het echte verhaal zit.
Zelf iets te melden hebben
Ik wil daarom altijd eerst zelf weten welke kant ik op wil. Wat valt op? Wat is relevant? Waar zit de kern? Daarna komt AI in beeld als sparringpartner om een redenering te testen, tegenargumenten te bedenken of een tekst scherper te maken. Het verschil lijkt klein, maar het onderstreept wel wie de regie houdt.
Niet alles hoeft meteen makkelijker
AI kan tijd besparen tijdens het schrijfproces. Dat is winst. Ik hou van mijn ambacht, maar niet van omwegen. Als AI content sneller kan maken zonder kwaliteitsverlies, gebruik ik het. Voor klanten telt uiteindelijk ook het resultaat, niet hoe lang ik erover nagedacht heb. Toch wil en kan ik sommige processtappen niet overslaan. Het zoeken naar de juiste invalshoek, het wegen van informatie en bepalen wat wel of niet relevant is, zijn geen overbodige stappen. Daar bepaal ik wat de tekst moet zeggen. Daarna mag AI weer helpen met de letters.
Petrick de Koning is tekstschrijver en contentadviseur bij DeKoningschrijft. Hij schrijft over B2B-content, klantverhalen, thought leadership en de impact van AI en GEO op contentcreatie.
Plaats reactie
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.