Ik heb een vriend die niet meer kan slapen door AI. Hij werkt overdag bij een reclamebureau en ligt 's nachts doodsbang in zijn bed. Niet omdat de robots zijn baan overnemen, maar omdat ze zijn familie gaan uitroeien. Een massa-extinctie in de naam van optimalisatie en efficiëntie. Nulletjes en eentjes tegen een kloppend hart en een koppig hoofd. Wie bestuurt wie?

Wat gebeurt er met een merk wanneer het consumenten inzicht geeft in de verborgen kosten van zijn producten? Een masterscriptie aan de Vrije Universiteit Amsterdam laat zien dat communicatie over de true price een merk transparanter kan laten overkomen. En die transparantie werkt door in het vertrouwen in het merk, de ervaren authenticiteit en de houding tegenover het merk. Er is wel een belangrijke voorwaarde: consumenten moeten die openheid ook daadwerkelijk als oprecht ervaren.

Op een schilderij staat één naam. Op de kaft van een roman ook. Een architect neemt een prijs in ontvangst voor een gebouw waaraan honderden mensen hebben gewerkt, een ontwerper wordt gefotografeerd naast haar stoel en een regisseur loopt over de rode loper. Dat is begrijpelijk. We hebben gezichten nodig. Ze maken een verhaal overzichtelijk.

47% meer opvalwaarde, 69% meer merkherinnering en 2,5 keer het vertrouwen voor dezelfde uiting. Top, hoe fix ik dat? In drie woorden: locatie, locatie, locatie.