Dit blijkt uit onderzoek (pdf) van Richard Edelman in samenwerking met Technorati. Bij het zoeken naar productinformatie zou 63% van de bloggers (821 respondenten, voor meer dan de helft afkomstig uit de VS) het meeste vertrouwen hebben in de postings van andere bloggers. 26% vertrouwt vooral websites van bedrijven, 6% vertrouwt vooral corporate blogs en 5% heeft het meeste vertrouwen in persberichten. De belangrijkste reden voor het grote vertrouwen in weblogs lijkt te komen door het feit dat bloggers bereid zijn om hun berichten aan te passen als blijkt dat hun bronnen niet correct zijn (slechts 2% zou de posting niet aanpassen).
Enkele andere bevindingen:
eer
eageer
Dit klinkt tegenstrijdig maar dat is het niet. Momenteel zijn meer dan 100 teams bezig om een nieuwe computergame voor langdurig zieke kinderen te ontwikkelen. Ze doen namelijk mee aan de NLGD Game Development Rally en ontwikkelen een game voor CliniClowns.
De game moet in de eerste plaats zorgen voor “een goed gevoel en een lach op het gezicht”. In de tweede plaats moet de game spelers verleiden tot doorsturen of om andere spelers te betrekken in het spel. Het winnende team verdient de Spill Group Game Award, en daarmee een bedrag van 20.000 euro. De beoordeling van de games vindt plaats door een vakjury, een kinderpanel en publiek. Kinderen tussen de 8 en 16 jaar kunnen zich nog aanmelden voor het kinderpanel (via ouders). Op 23 november wordt de award uitgereikt tijdens een congres van de Nederlandse Game Industrie.
In een eerdere posting had ik het idee om een overzicht te maken van de Corporate Blogs in Nederland. Bijgaand vind je mijn eerste opzet. Het verzoek is om de lijst aan te vullen. Op die manier beschikt iedereen hier straks over een up-to-date lijst met corporate blogs. Meld het vooral ook als je het niet eens bent met het opnemen van een corporate blog in de lijst:
In Nederland zijn bij grotere bedrijven vrijwel geen corporate blogs te vinden. En ook bij kleinere bedrijven kom je ze eigenlijk heel weinig tegen. Hoeveel corporate blogs zijn er in totaal? Enkele honderden? Op de 741.775 bedrijven zou zelfs enkele duizenden nog steeds erg weinig zijn. En als bij de bloggers op Marketingfacts slechts 17 van de 57 bedrijven een corporate blog heeft, dan zegt dat wellicht iets over de stand van zaken bij minder ‘blogminded’ Nederlandse bedrijven. Van de 17 heeft het merendeel dan overigens wél meteen een weblog in plaats van een website.
Zonder hier in de definitie-discussie te willen geraken, moet ik toch eerst uitleggen wat ik versta onder “corporate blog”. Ik zie het als een blog dat officieel aan een specifiek bedrijf is verbonden, en dat wordt geschreven door een CEO, andere medewerkers of customer evangelists. Een corporate blog is onderdeel van de verzameling business blogs.
Ongetwijfeld gaan corporate blogs in de toekomst een belangrijkere rol spelen in de marketing van bedrijven. Een corporate blog biedt immers geweldige mogelijkheden om bijvoorbeeld échte informatie te geven over het bedrijf, te communiceren met klanten, word of mouth en co-creatie te genereren, zoekmachines blij te maken, onderzoek te doen en nieuwe medewerkers te werven. Toch kan ik me wel iets voorstellen bij de terughoudendheid bij Nederlandse bedrijven om een corporate weblog neer te zetten. Daarbij zie ik als belangrijkste reden om het niet te doen de vraag of het bedrijf wel open genoeg is voor een blog. Zouden bijvoorbeeld bedrijven als Essent of UPC nu al een corporate blog moeten hebben?
We kunnen overal lezen over business blogs en corporate blogs, bijvoorbeeld in het overzichtelijke dossier businessblogs en artikelen als deze op Marketingfacts. Maar wat is eigenlijk het verschil tussen deze twee soorten en waarom kan ik tot nu toe nog steeds geen duidelijke omschrijving vinden? In een poging om tot werkbare begripsomschrijvingen te komen (en om de discussie te heropenen) ben ik op zoek gegaan naar een definitie van beide begrippen:
De Schot James Thomson gaf les aan internationale ‘connaisseurs’ over het distilleren van whisky. Zijn kennis van het distilleren en de grote groepen whisky-enthousiastelingen die hij ontmoette, brachten hem op het idee om een ‘co-creative’ distilleerderij op te richten. Daarbij zou een kleine groep mensen kunnen meedenken over de whisky en de bedrijfsvoering. Je moet er maar op komen, alhoewel… er bestaat al een ‘open source’ biermerk!
Het principe is eenvoudig: Je creëert een whiskyclub met de naam Ladybank Distillery Club, verbonden aan een distilleerderij met de kleinste productie van Schotland. Je beperkt het aantal leden tot 1250, maakt het lidmaatschap een ‘upmarket’ bedoening (vanaf 3250 GB Pond) met een mooi certificaat, en laat het 50-jarige lidmaatschap overdraagbaar zijn van generatie op generatie (of de eerstvolgende op de wachtlijst). Daarbij heb je jaarlijks recht op een rantsoen whisky, en nog enkele ander exclusieve voordelen.
Eind juni heb ik voor blogresearch deelgenomen aan de Word of Mouth Basic Training 2 in San Francisco. Twee volle dagen met lezingen over Word of Mouth-, Viral-, Buzz-, en Blogmarketing (met bekende namen als Jackie Huba en Emanuel Rosen). Zoals altijd zijn ze in de VS verder op marketinggebied dan in Europa. En ook nu zijn ze er sneller bij om aanpassingen te maken op de tot nu toe regerende marketingaanpak (en illusie) van top-down command & control.
De laatste tijd hebben we een aantal verontrustende onderzoeken en artikelen kunnen lezen over gebrek aan klant- en marktkennis bij marketeers. Als het gaat over klanten en markten, dan blijken marketeers voor een groot deel in het duister te tasten. Enkele vermeende feiten: Nog geen 30% zegt over kwalitatief goede marketinginformatie te beschikken en 70% heeft geen directe toegang tot marketinginformatie in het algemeen (Bron: Traditionele en Onwetende Marketeers, Tijdschrift voor Marketing, februari 2006, Focus. Link ontbreekt).
Ook de CEO weet niet wat zijn klanten wensen
Als de marketeer het al niet goed weet, weet de CEO het dan wel? Natuurlijk niet; 79% van de ‘business leaders’ heeft maar een oppervlakkig idee met betrekking tot klanten en bijbehorende wensen (zie: Bedrijven hebben geen idee wat klanten willen). Dit gebrek aan kennis draagt ongetwijfeld bij aan angst voor het onder ogen zien van de daadwerkelijke resultaten van hun inspanningen; één op de drie marketeers die meetbare doelstellingen in het marketingplan zet, evalueert de resultaten niet.
Geen goede informatie én afgesloten van de buitenwereld
De afgelopen twee weken heb ik geprobeerd om een tiental marketingmanagers (die ik niet persoonlijk kende) telefonisch te bereiken. Een ondoenlijke zaak, zo bleek. Zes van hen heb ik na 15 keer bellen op 9 verschillende dagen nog steeds niet te pakken (ja, het werd inderdaad een soort sport om te blijven bellen). Natuurlijk kan ik me voorstellen dat het soms noodzakelijk is om je af te schermen tegen telefoontjes. Maar totale onbereikbaarheid…?
RSS?