U snapt ‘t niet
Wat moderne kunst betreft, zijn er twee soorten (potentiële) consumenten: zij die het snappen, en zij die het niet snappen. En omdat de tweede groep aanmerkelijk groter is dan de eerste (en bovendien geheid meer kliks oplevert), heb ik als titel maar voor ‘u snapt het niet’ gekozen ;-)
Mensen die moderne kunst niet snappen, plegen nogal eens te opperen dat hun kind dat ook kan. En laten daarmee zien dat zij alleen naar het schilderij kijken, en daardoor het grotere geheel niet zien. Want kunst is natuurlijk veel meer marketing, dan verf.
Ik heb zelf op de AKI gezeten, en heb daar meer geleerd dan alleen maar kunstwerkjes maken. Het belangrijkste leermoment vergeet ik nooit meer: ik had wegens ernstig tijdgebrek een belangrijke opdracht ‘ruimtelijk’ binnen een half uurtje in elkaar geragt: Een van sloophout in elkaar getimmerd kistje, met een uit een oude krant gescheurde foto van moeder Theresa onder een aureooltje van een zilvergeverfd muizen-wervelkolommetje, opgeleukt met stukjes roest en onbelichte film. Het leek echt nérgens op, maar ach… ik had toch wát.
De lerares was lyrisch; ze had zelden zo’n mooi kunstwerk gezien. En interpreteerde het vervolgens zo bevlogen dat zelfs ík er in ging geloven. “U heeft ‘t allemaal prachtig verwoord”, antwoordde ik. En kreeg een negen.
Wat ik daarvan leerde is dat de kunst veel minder belangrijk is dan het verhaal. En dan bedoel ik niet eens het verhaal dat de kunstenaar er bij verzonnen heeft, maar het verhaal dat zijn klanten erin zien.
Mensen die moderne kunst kopen, kopen twee dingen: een houvast en een verhaal. Het kunstwerk moet bij het interieur passen en een beetje opvallen, en het verhaal moet prachtig zijn en makkelijk te vertellen.
Sony Classics - geen idee waarom dat classics heet - brengt volgende maand de film ‘My Kid Could Paint That’ op het scherm. Een film waarvan zowel de mensen die moderne kunst snappen als degenen die dat niet doen gelukkig worden. Maar één groep mensen wordt er geheid bijzonder óngelukkig van, en dat zijn de ‘miskende’ kunstenaars. Die best leuk kunnen schilderen, maar geen verhaal hebben.
Gepost in:
Carl Mangold
Ex-modefotograaf Carl Mangold startte zijn internetcarriere in 1995 bij HCM/Clic, waar hij als creatief directeur verantwoordelijk was voor de websites van ondermeer Sony, Cisco en Jaarbeurs Utrecht. Daarnaast sleepte hij prijzen in de wacht voor de - in 1996 reeds met streaming video uitgeruste - filmsite 'Preview', van de eerste vrijwel volledig 'Consumer Generated' website 14ekippetje.nl en de CMG SolliChat, waarop je in een fotografische chat met tekstwolkjes kon solliciteren naar een leuke baan. Vandaag de dag ontwerpt en bouwt hij - freelance - Flash en iPhone spellen en apps.
9 Reacties
Le Preinz
Als iemand het maar kan uitleggen krijg je alles verkocht!
geplaatst op 13-09-2007 om 11:10 uur
Marc
Een mooi stuk, dat me benieuwd maakt naar de film.
geplaatst op 13-09-2007 om 12:31 uur
Jos de Schiffart, MijnAlbum BV
In het kort dus: Mensen die er ingetrapt zijn, en mensen die zich niet voor de gek laten houden?
geplaatst op 13-09-2007 om 12:55 uur
Annet de Graaf
@Le Preinz
en dat is met elk product zo! ;-)
Mooi stukje Carl!
geplaatst op 13-09-2007 om 13:04 uur
Carl Mangold
@Marc en Annet: Thanx.
@Jos: Je snapt 't niet ;-)
Het gaat erom dat je een goed verhaal koopt, met een handig 'handvat' (het schilderij, in dit geval). Welke handvatten heb jij in je huis hangen of staan, en welke verhalen horen erbij?
Bij een IKEA postertje zit een bizar simpel en kort verhaaltje ("Ik vond die muur nogal kaal, en ben dus even naar de IKEA gefietst"). Bij goede kunst zit een veel mooier en langer verhaal ("Ik heb 't in the middle of nowhere gekocht van een gigantisch grote en sterke vent die zich laat inspireren door de gezichtjes die albino kolibri's trekken tijdens het paren en schildert met door Inuit eskimo's verzameld zeeleeuwsperma." ofzo).
geplaatst op 13-09-2007 om 13:42 uur
Simon
Grappig dat je dit zo benoemd. Ik ben deze vakantie met mijn ouders naar de Documenta in Kassel geweest. At first ergerde ik me aan de soms kinderlijke simpliciteit van de kunst die daar tentoon werd gesteld. Maar na een heftige discussie ben ik ook tot de conclusie gekomen dat de boodschap/het verhaal een kunst op zich is. Er ging een wereld voor me open. Nog steeds kan ik me nog wel eens ergeren aan de dedain ten opzichte van de kijkers die sommige kunstwerken uitstralen, maar ik heb ook een hele nieuwe dimensie achter kunst gevonden. Zo wordt kunst voor de massa ook interessant.
geplaatst op 13-09-2007 om 15:21 uur
Jan Kolstee
De kunst van kunst, is om het te verkopen
geplaatst op 13-09-2007 om 16:59 uur
Peter Bonjernoor, Zaph Webdevelopment
Het verhaal achter 'kunst'...tsja.
Ik heb nog nooit iemand ontmoet die me uit kan leggen wat 'kunst' nu eigenlijk is, en zolang dat zo is blijf ik het onzin vinden - stelletje miskende frustraten die proberen met een quasi interessant verhaal nog iets van luster te creeeren rond hun gebroddel.
Net schrijvers, eigenlijk... ;-)
geplaatst op 13-09-2007 om 20:53 uur
Ewout Wolff, Saristos
Ik lees mijn zoon 's avonds voor van Olifant, die alle doeken van zijn buurman krokodil wel wilde hebben, maar hij had maar geld voor 1.
Krokodil maakt een apart doek voor hem, helemaal wit. Als hij er naar kijkt en zijn ogen dicht doet, ziet hij alle schilderijen van de wereld en geniet.
Tot hij er achter komt dat hij niet meer naar het witte doek hoeft te kijken om toch ook die doeken te zien en gaat verhaal halen bij krokodil. Geen van de andere schilderijen haalt het uiteindelijk bij olifant's eigen fantasie en hij keert tevreden naar huis terug met zijn witte doek.
Dus : ja, misschien kan een kind het ook maken. En ja, misschien zijn we wel "misleid" door het mooie verhaal. Maar : waar halen we anders die mooie verhalen, waardoor we zoveel nieuws en moois zien ? Onze eigen fantasie is dus de maker van de mooiste kunst.
geplaatst op 14-09-2007 om 06:48 uur
Plaats een reactie